Kierunki rozwoju kryminologii w Rosji

Zgłoś artykuł

PDF

Słowa kluczowe

kryminologia
Rosja
rozwój kryminologii
badania kryminologicznech
criminology
Russia
criminology development
criminological research

Jak cytować

Laskowska, K. (2008). Kierunki rozwoju kryminologii w Rosji. Archiwum Kryminologii, (XXIX-XXX), 143–153. https://doi.org/10.7420/AK2007-2008M

Abstrakt

Tekst przedstawia proces kształtowania się kryminologii jako nowej nauki w Rosji od XIX do XX wieku. Opracowanie stanowi wynik zainteresowań autorki, która interesuje się kryminologicznymi badaniami nad problemem przestępczości zorganizowanej i prawa karnego w Rosji. Analiza zaprezentowana w artykule dotyczy najważniejszych wydarzeń w polityce rosyjskiej mających wpływ na rozwój studiów kryminologicznych. Wśród nich autorka wymienia posiedzenia Rosyjskiej Akademii Nauk w 1823 roku a tym samym stopniowy rozwój kierunku socjologicznego i antropologicznego, rewolucję październikową i powstanie tzw. piotrogrodzkiego gabinetu kryminologicznego w 1917 r., czy utworzenie Państwowego Instytutu do Badania Przestępczości i Przestępcy w 1925 r. W tekście podkreślony został również problem powszechnego przekonania o niewystępowaniu socjalnych przyczyn przestępczości, które uznawano za cechę charakterystyczną kapitalizmu, a tym samym zanik zainteresowania badaniami nad przestępczością w początkach istnienia ZSRR. Następnie K. Laskowska analizuje odrodzenie kryminologii w latach 60. XX wieku po śmierci Stalina i utworzenie Wszechzwiązkowego Instytutu do Badań Przyczyn Przestępczości i Opracowania Sposobów Przeciwdziałania Przestępczości w 1963 r. oraz opracowanie przez niego pierwszego podręcznika do kryminologii. W tekście opisany został także rozwój kryminologii w latach 80.  i 90. XX wieku w warunkach braku jawności życia społecznego w Rosji. Na zakończenie autorka przedstawia perspektywy rozwoju kryminologii w Rosji od lat 90 podkreślając, że zmiany polityczno-społeczno-gospodarcze miały niebagatelny wpływ na rozwój tej nauki. Tekst podkreśla, że współcześnie kryminolodzy rosyjscy są aktywni a ich badania zawierają wartościowe wnioski. Według K. Laskowskiej przyszłość nauki nie jest w żadnej mierze zagrożona w Rosji w ze względu na dynamiczne zmiany przestępczości.

 

The text presents the formation of criminology as a new science in Russia from the 19th to the 20th century. The study is the outcome of the author’s interest in criminological research on the problem of organised crime and criminal law in Russia. The analysis presented in the article deals with the most important events in Russian politics that influenced the development of criminological studies. Among them, the author mentions the meetings of the Russian Academy of Sciences in 1823 and thus the gradual development of specialisations in sociology and anthropology, the October Revolution and the establishment of the Petrograd Criminological Cabinet in 1917, or the founding of the State Institute for the Study of Crime and the Criminal in 1925. The text also highlights the problem of the widespread belief in the non-existence of social causes of crime – considered a hallmark of capitalism – and thus the waning interest in crime research in the early days of the USSR. Katarzyna Laskowska then analyses the revival of criminology in the 1960s after Stalin’s death and the creation of the All-Union Institute for the Study of the Causes of Crime and the Development of Ways to Counteract Crime in 1963, as well as the publication of its first textbook on criminology. The text further describes the development of criminology in the 1980s and 1990s under the conditions of social non-publicity in Russia. Finally, the author provides an outlook on the development of criminology in Russia since the 1990s, stressing that political, social, and economic changes have had a considerable impact on the development of this science. The text emphasises that current Russian criminologists are active and that their research contains valuable insights. According to Laskowska, the future of the science is in no way threatened in Russia by changes in crime.

https://doi.org/10.7420/AK2007-2008M
PDF

Bibliografia

Awaniesow G.A. (red.), Kriminołogija, Moskwa 2006.

Błuwsztejn J.D., Zirin M.I., Romanow W.W., Profiłaktika priestuplenij. Mińsk 1986.

Burłakow W.N., Miljukow S.F., Sidorow S.A., Spiridonow L.I. (red.), Kriminołogija, Sankt Petersburg 1995.

Burłakow W.N., Oriechow W.W., Indiwidualnoje prieduprieżdienije priestuplenij. Woprosy, tieorii i praktyki, Leningrad 1988.

Dołgowa A.I. (red.), Kriminołogija, Moskwa 2000.

Dołgowa A.I. (red.), Kriminołogija, Moskwa 2005.

Dołgowa A.I. (red.), Kriminołogija. Moskwa 2007.

Gawriłow B.J., O riealnosti rossijskoj ugołownoj statistiki, „Zakonnost” 1999, nr 6.

Gawriłow B.J., Sposobna li rossijskaja statistika o priestupnosti stat’ riealnoj?, „Gosudarstwo i Prawo” 2001, nr 1.

Gilinskij J.I. (red.), Socjalnyj kontrol nad diewiantnostju sowriemiennoj Rossiji, Sankt Petersburg 1998.

Gilinskij J.I., Diewiantnoje powiedienije i socjalnyj kontrol w usłowiach krizisa rossijskowo obszcziestwa, Sankt Petersburg 1995.

Gilinskij J.I., Kriminołogija, Sankt Petersburg 2002.

Gilinskij J.I., Poniatje priestupnosti w sowriemiennoj kriminołogii [w:] J.I. Gilinskij, Diewiantnost’, priestupnost’, socjalnyj kontrol. Izbrannyje statii, Sankt Petersburg 2004.

Hercenzon A.A., Wwiedienije w sowietskuju kriminołogiju, Moskwa 1965.

Inszakow S.M., Kriminołogija, Moskwa 2001.

Inszakow S.M., Zarubieżnaja kriminołogija, Moskwa 1997.

Jakowlew A.M., Priestupnost’ i socjalnaja psichołogija, Moskwa 1971.

Jaroszenko O.N., Kriminołogiczieskaja charaktieristika poniatja „priestupnost” [w:] A.I. Dołgowa, W.W. Astanin, O.A. Jewłanowa, O.S. Ilin, J.D. Szełkownikowa, J.M. Juckowa (red.), Probliemy priestupnosti. Tradicjonnyje i nietradicjonnyje podchody, Moskwa 2003.

Karpiec I.I., Priestupnost’ iluzji i realnost’, Moskwa 1992.

Karpiec I.I., Probliema priestupnosti, Moskwa 1969.

Koniew A.A., Priestupnost’ w Rossiji i jejo sostojanije, Niżnij Nowgorod 1993.

Kudriawcew W.N., Eminow W.J. (red.), Kriminołogija, Moskwa 1997.

Kudriawcew W.N., Eminow W.J. (red.), Kriminołogija, Moskwa 2002.

Kudriawcew W.N., Eminow W.J. (red.), Kriminołogija. Moskwa 2005.

Kudriawcew W.N., Genezis priestuplenija. Opyt kriminołogiczieskowo modelirowanija, Moskwa 1998.

Kudriawcew W.N., Nrawy pieriechodnowo obszcziestwa, Moskwa 2000.

Kudriawcew W.N., Priczinnost’ w kriminołogiji, Moskwa 1968.

Kudriawcew W.N., Pricziny prawonaruszienij, Moskwa 1976.

Kudriawcew W.N., Strategija borby s priestupnostju, Moskwa 2003.

Kuzniecowa N.F. (red.), Kriminołogija, Moskwa 2006.

Kuzniecowa N.F., Łuniejew W.W. (red.), Kriminołogija, Moskwa 2004.

Kuzniecowa N.F., Priestuplenije i priestupnost’, Moskwa 1969.

Laskowska K., Rosyjskojęzyczna przestępczość zorganizowana. Studium kryminologiczne, „Temida 2”, Białystok 2006.

Lejkina N.S., Licznost’ priestupnika i ugołownaja otstwiennost’, Leningrad 1968.

Łuniejew W.W., Priestupnost’ XX wieka. Mirawyje regionalnyje i rossyjskije tiendencji, Moskwa 1997.

Łuniejew W.W., Priestupnost’ XX wieka. Mirawyje regionalnyje i rossyjskije tiendencji, Moskwa 1999.

Małkow W.D. (red.), Kriminołogija, Moskwa 2004.

Noj I.S., Mietodołogiczieskije probliemy sowietskoj kriminołogiji, Saratow 1975.

Owczinskij W.S., Eminow W.J., Jabłokow N.P. (red.), Osnowy borby s organizowannoj priestupnostju, Moskwa 1996.

Pak P.A., Lichołat I.G., Suszczienko S.A., Kriminołogija w woprosach i otwietach, Rostów nad Donem 2000.

Potockij N.K., Sbornik mietodołogiczieskich matieriałow po kursu „Kriminołogija”, Moskwa 2006.

Sacharow A.B., O licznosti priestupnika i priczinach priestupnosti w SSSR, Moskwa 1961.

Starkow O.W., Kriminopenołogija, Moskwa 1997.

Struczkow N.A., Probliema licznosti priestupnika, Leningrad 1983.

Szestakow D.A., Siemiejnaja kriminołogija, Sankt Petersburg 1996.

Zwirbul W.K., Kłoczkow W.W., Mińkowskij G.M., Tieoreticzieskije osnowy prieduprieżdienija priestupnosti, Moskwa 1977.

Art. 11 Ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1231.) przyznaje autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego (w tym publikacji periodycznej) wydawcy, zaś do poszczególnych części mających samodzielne znaczenie - ich twórcom. Pomimo, że przeważnie na treść utworów zbiorowych składają się utwory wielu autorów, to inicjatorem ich powstanie jest wydawca, któremu ustawa przyznała autorskie prawa majątkowe do całości takiego utworu jako takiego, czyli prawo do decydowania o sposobach eksploatacji i otrzymywania wynagrodzenia. Do poszczególnych części utworu zbiorowego, poszczególnych utworów, prawo przysługuje ich twórcom, chyba że przeniosą je na wydawcę.

Na platformie udostępniane są poszczególne artykuły wraz z zestawem metadanych tylko jeżeli autorzy wyrazili zgodę na wykorzystanie utworu (publikacji naukowej) na tym polu eksploatacji. Dostrzegając korzyści społeczne, jakie daje otwarty bezpłatny dostęp do publikacji prawniczych, Instytut Nauk Prawnych PAN jako Wydawca czasopisma, korzystając z legitymacji ustawowej,  zadecydował o opublikowaniu całych woluminów periodyku.

Autorzy artykułów opublikowanych w czasopiśmie, zainteresowani udostępnieniem publikacji w sposób otwarty, proszeni są o kontakt z Wydawcą w sprawie zawarcia umowy licencyjnej.

Pobrania

Download data is not yet available.