Normative prerequisites and general interest for the preservation of biodiversity in the Republic of Serbia

Abstrakt

Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu Republiki Serbii z Unią Europejską wszedł w życie 1 września 2013 r. Pozycja negocjacyjna Serbii została określona w ramach 35 rozdziałów. Rozdział 27 pt. Środowisko i zmiany klimatu, obejmuje 10 podstawowych sektorów: ustawodawstwo horyzontalne, jakość powietrza, gospodarowanie odpadami, gospodarkę wodną, ochronę przyrody, kontrolę zanieczyszczeń przemysłowych, substancje chemiczne, ochronę przed hałasem, zmiany klimatu oraz ochronę ludności. W 2007 r. przyjęto ustawę o ratyfikacji Konwencji o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym (Konwencja z Espoo). Ministerstwo Integracji Europejskiej oraz Ministerstwo Ochrony Środowiska publikują na swoich stronach internetowych aktualne raporty dotyczące wszystkich działań podjętych przez Republikę Serbii w ramach otwierania i zamykania Rozdziału 27. Ustawa o ochronie przyrody z 2009 r. definiuje bioróżnorodność jako różnorodność biologiczną, czyli całokształt genów, gatunków i ekosystemów na Ziemi lub w wyraźnie określonym obszarze. Ustawa określa również zasady zrównoważonego użytkowania zasobów naturalnych – rozumianego jako wykorzystywanie elementów bioróżnorodności lub georóżnorodności w taki sposób i w takim zakresie, aby nie prowadziło to do długoterminowego zmniejszenia bioróżnorodności lub georóżnorodności, przy jednoczesnym utrzymaniu ich potencjału do zaspokajania potrzeb i aspiracji obecnych oraz przyszłych pokoleń. Celem niniejszego opracowania jest wskazanie, że Republika Serbii spełnia normatywne przesłanki dla ochrony bioróżnorodności – zarówno w wymiarze regulacyjnym, jak i w zakresie ochrony praktycznej. Długofalowym celem jest natomiast kształtowanie trwałych postaw społeczeństwa serbskiego wobec przyjętych licznych norm mających na celu zachowanie bioróżnorodności.

[The Stabilisation and Association Agreement with the European Union entered into force on 1 September 2013. Serbia’s negotiating positions are defined in 35 chapters. Chapter 27 is entitled Environment and Climate Change and covers 10 basic sectors: horizontal legislation, air quality, waste management, water management, nature protection, industrial pollution control, chemicals, noise protection, climate change, and civil protection. In 2007, the Law on Ratification of the Convention on Environmental Impact Assessment in a Transboundary Context (ESPOO Convention) was adopted. The Ministry of European Integration and the Ministry of Environmental Protection provide up-to-date reports on their websites on all the steps taken by the Republic of Serbia in the opening and closing of Chapter 27. The Law on Nature Protection from 2009 defines biodiversity as biological diversity, which is the totality of genes, species, and ecosystems on Earth or in a clearly defined area. The law prescribes the sustainable use of natural assets and/or resources, meaning the use of components of biodiversity or geodiversity in a way and to an extent that does not lead to a long-term reduction of biodiversity – i.e. geodiversity – maintaining their potential to meet the needs and aspirations of current and future generations. The aim of this work is to indicate that the Republic of Serbia meets the normative prerequisites for the preservation of biodiversity, in terms of regulation and protection. The next long-term goal is for the population of Serbia to continually act in accordance with the numerous norms that have been adopted to preserve biodiversity.]