Reforma procedury karnej a Europejska Konwencja o Ochronie Prawie Człowieka i Wolności Podstawowych: [Reform of criminal procedure and the European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms] (Studia Prawnicze / The Legal Studies, 1992)
Można mieć wątpliwości, czy rygorystyczne stanowisko [zawarte w sprawie Schöneberg i Durmaz, sygn. 11368/85, w którym Trybunał Praw Człowieka uznał, że naruszenie tajemnicy korespondencji pomiędzy obrońcą a podejrzanym aresztowanym jest pogwałceniem prawa do milczenia] znajduje uzasadnienie w tekście Konwencji, która nie wyklucza możliwości pewnego ograniczenia kontaktu tymczasowo aresztowanego z obrońcą i swobody w wymianie korespondencji. Jest rzeczą do rozważenia, czy w wyjątkowych przypadkach, tj. gdy zachodzi uzasadniona obawa matactwa, nie byłoby celowe upoważnienie prokuratora lub lepiej sądu na jego wniosek do ograniczenia czasu widzenia obrońcy z aresztantem czy do czasowego poddania korespondencji aresztanta kontroli w toku postępowania przygotowawczego. Rzecz oczywista, poszanowanie prawa do milczenia wymagałoby, aby o takiej możliwości oskarżony był wyraźnie uprzedzony. Zastrzeżenie obecności prokuratora podczas spotkania aresztowanego z jego obrońcą wydaje się natomiast zbyt daleko idącym ograniczeniem prawa do obrony.Z ducha art. 8 ust. 2 Konwencji wynika niewątpliwie potrzeba ograniczenia dopuszczalności przeszukania bez nakazu sądu lub prokuratora. Przepis ten jednak nie daje podstawy do uznania, iż niemożliwe są odstępstwa od takiej reguły. Wydaje się, że w pewnych naprawdę niecierpiących zwłoki sytuacjach jest to jednak konieczne. It may be doubted whether the strict position [included in the Schöneberg and Durmaz case, ref. 11368/85, in which the Court of Human Rights held that the violation of the correspondence secrecy between a barrister and a suspected detainee is a violation of the right to silence] is justified by the text of the Convention, which does not exclude the possibility of a certain restriction on the contact of a temporarily arrested person with his or her barrister and the freedom to exchange correspondence. It is a matter for consideration whether, in exceptional cases, i.e. where there is a well-founded fear of trickery, it would be appropriate to authorise the public prosecutor or, better, the court at his, her or its request to limit the time of visit of the barrister during which he or she may see the arrested person or to temporarily subject the correspondence of the arrested person to inspection during the preparatory proceedings. Obviously, respect for the right to remain silent would require that the accused be explicitly warned of this possibility. Reserving the presence of the prosecutor during a meeting between the arrested person and his or her barrister, on the other hand, appears to be an over-reaching restriction of the right to a defence.The spirit of Article 8(2) of the Convention undoubtedly implies the need to limit the admissibility of searches without a warrant from a court or prosecutor. However, this provision does not provide a basis for considering that exceptions to such a rule are impossible. However, it seems to be necessary in certain, truly urgent situations.