Miejsce twórczości Bronisława Wróblewskiego w rozwoju nauk prawnych: [Contribtion of Bronisław Wróblewski's Works to the Development of Legal Sciences] (Studia Prawnicze / The Legal Studies, 1983)
Autor postawił sobie za cel określenie miejsca twórczości Wróblewskiego w rozwoju nauk prawnych. Zadanie to niełatwe. Do czegokolwiek się zabierał zawsze był pionierem.Wielbiciel Petrażyckiego, którego nazwał genialnym, założył ,podwaliny pod politykę prawa odniesioną do problematyki przestępstWa i kary.Był socjologiem. Zaczął od rozważań socjologicznych o przestępstwie tłumu, potem przeszedł do socjologii kar, dalej, jeśli można tak powiedzieć - do socjologii normy prawnej, wreszcie .zastosował technikę socjologiczną do sędziowskiego wymiaru kary.Był filozofem. Interesował się zagadnieniami etyki. To co napisał ma wartość nieprzemijającą.Był prawnikiem. Wniósł ważki wkład do analizy pojęć i instytucji prawnych.Ale był prawnikiem - uczonym, który nie zadowala się gimnastyką myślową nad tekstem -ustawy. Był uczonym - prawnikiem, który poznawał prawo, jego genezę i funkcje.We wszystkich tych dziedzinach miejsce, które zajął Wróblewski swoją twórczością jest ważkie. Twórczość ta w latach międzywojennych była tak nowatorska, że nie zdążyła pozyskać ,należnego jej zainteresowania i kontynuacji. Szkoła wileńska zgrupowana wokół Wróblewskego (m.in. Pryclman-Nowiński, Stomma, Świda, Zajkowski), wprawdzie bardzo dynamiczna, ukształtowała się dopiero w ostatnich latach międzywojennych. Pierwszy zbiór studiów pt. Ogólna nauka o prawie, pod redakcją Profesora ukazał się w 1936 r., drugi - w 1938 r.Toteż twórczość Wróblewskiego dopiero po IX wojnie światowej, i to nie od razu, zaczęła owocować, zapładniając naukowców wrocławskich, łódzkich, warszawskich i krakowskich. I oto paradoks: w miarę upływu czasu zamiast ulegać zapomnieniu dzieła Profesora nabierają coraz: większego znaczenia. Można powiedzieć, że miejsce twórczości Wróblewskiego w rozwoju nauk prawnych staje się coraz bardziej trwałe.