(untitled) (Studia Prawnicze / The Legal Studies, 1999)
Przepisy art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/104 o zbliżeniu ustawodawstw w zakresie znaków towarowych interpretować należy przez pryzmat celu prawodawcy europejskiego, jakim było stworzenie rozszerzonej ochrony znaków renomowanych. O ile zwykłe znaki towarowe chronione są wyłącznie w sytuacji, gdy występuje ryzyko wywołania bezpośredniego lub pośredniego wprowadzenia w błąd co do pochodzenia towaru, o tyle ochrona oznaczeń renomowanych obejmuje także sytuacje, w których możliwe jest samo skojarzenie między konfrontowanymi oznaczeniami. Na podstawie art. 4 i 5 dyrektywy 89/104 prawodawca europejski stworzył w stosunku do znaków renomowanych ochronę: • a) w obrębie zasady specjalizacji - przed samym skojarzeniem między znakami, • b) poza granicami podobieństwa towarów - przed pasożytniczym wykorzystaniem i deprecjacją ich renomy. Przepis art. 12 dyr. 89/104 dowodzi, iż prawodawca europejski wyszedł z założenia, że wprowadzenie liberalnych przesłanek degeneracji znaku stwarzałoby niesłusznie przywilej dla konkurentów podmiotu uprawnionego do danego oznaczenia, którzy chcieliby bez własnych nakładów korzystać z renomy znaku, opierając się na twierdzeniu, że uległ on przekształceniu się w nazwę rodzajową produktu. The provisions of Article 5(1) and (2) of Directive 89/104 on the approximation of trade mark legislation must be considered in view of the European legislator’s objective of creating extended protection for reputation marks. While ordinary trade marks are only protected where there is a risk of causing direct or indirect confusion as to the origin of the goods, the protection of reputation marks also covers situations where a mere association between the confronted signs is possible. On the basis of Articles 4 and 5 of Directive 89/104, the European legislator has created protection for reputation marks: • a) within the specialisation principle – before the association between trade marks, • b) beyond the limits of goods similarity – against parasitic exploitation and depreciation of their reputation. The provision of Article 12 of Directive 89/104 proves that the European legislator has proceeded on the assumption that the introduction of liberal conditions for the degeneration of a mark would unduly create a privilege for the competitors of the owner of the sign in question, who would wish to exploit the reputation of the mark without their own efforts, on the basis that it has become a generic name for the product.