(untitled) (Studia Prawnicze / The Legal Studies, 1991)
Fakt, że polityka kryminalna jest aktualna i ważna, znajduje potwierdzenie w dużej liczbie publikacji oraz imprez naukowych w wielu krajach. Do głównych zagadnień politycznokryminalnych należy zaliczyć określanie przestępstwa i opanowywanie tego zjawiska, jak również kwestie stosunku do osób łamiących prawo oraz ofiar przestępstw. Sposoby rozwiązania tych problemów stanowią odzwierciedlenie kultury prawnej i (tutaj waham się) może także kultury policyjnej kontroli oraz ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (Polizeikultur), jeżeli o czymś takim można mówić. Idąc śladem tego modnego, a zarazem nadużywanego słowa „kultura" można byłoby tę politykę obejmującą kulturę prawną praktyków uzupełnić jeszcze o zasady moralne (Etos) pracowników naukowych. Obie strony, tj. praktycy oraz naukowcy, wnoszą z własnymi zawodowymi standardami, zapatrywaniami i doświadczeniami wkład do tego, co określane jest jako „polityka kryminalna". Autor zadaje pytanie, co oznacza tego rodzaju polityka oraz jak należałoby scharakteryzować jej rozwój w RFN?