(untitled) (Studia Prawnicze / The Legal Studies, 1992)
W nauce prawa międzynarodowego istnieją nadal rozbieżności w kwestii istnienia reżimów obiektywnych, a także prawnych ich konsekwencji. Doktryna ta nie jest powszechnie akceptowana. Przyjęcie jej bowiem oznacza odejście od woluntarystycznej koncepcji prawa międzynarodowego. Problem jednak skuteczności traktatów wobec państw trzecich pozostaje, a stwierdzenie, że można go rozwiązać w oparciu o zasadę res inter alios acta nie jest przekonywujące. Tym bardziej nie przekonuje ono w przypadku Traktatu Antarktycznego. Artykuł dotyczy w zasadzie koncepcji reżimów obiektywnych, że skutek Traktatu Antarktycznego w stosunku do państw trzecich wynika z „quasi-legislacyjnych” właściwości Traktatu (Traktat Antarktyczny tworzy reżim obiektywny skuteczny erga omnes) aczkolwiek prezentuje koncepcje reżimów obiektywnych dwóch Specjalnych Sprawozdawców Komisji Prawa Międzynarodowego (KPM), które w dużej mierze oparte były na elemencie zgody państwa. Divergent opinions still exists in the science of international law regarding the existence of objective regimes, as well as their legal consequences. This doctrine is not universally accepted. This is because its adoption marks a departure from the voluntarist concept of international law. However, the problem of the effectiveness of treaties against third countries remains, and the statement that this problem can be resolved on the basis of the principle of res inter alios acta is not convincing. It is even less convincing in the case of the Antarctic Treaty. The article is principally related to the objective regime concept, stating that the consequences of the Antarctic Treaty towards third countries results from the “quasi-legislative” properties of the Treaty (the Antarctic Treaty creates an objective, effective regime erga omnes), however, it presents the concepts of objective regimes of two Special Reporting Officers of the International Law Commission (ILC), which have been largely based on the state approval element.