(untitled) (Biuletyn Kryminologiczny, 2000)
Na współczesny problem przestępczości, a właściwie patologii społecznej w ogóle, przyjęło się patrzeć z katastroficznej niemal perspektywy. Wzrost potęgi zorganizowanej przestępczości, narastanie i brutalizacja przestępczości nieletnich, narkomania, bandyckie ekscesy kibiców sportowych itd., kumulowane i nagłaśniane w środkach masowego przekazu, tworzą atmosferę beznadziejności i lęku. Jednocześnie socjologowie podnoszą alarm z powodu kryzysu instytucji wychowawczych, konsekwencji szerzącego się indywidualizmu w kulturze i bezradności instytucji kontroli społecznej. Nie może dziwić, że dla szerokiej publiczności i wielu polityków jedynym panaceum na narastającą patologię wydaje się zaostrzenie polityki karnej i więzienna izolacja coraz większej liczby przestępców, nawet tych mało niebezpiecznych dla otoczenia.