"Archiwum Kryminologii" najstarsze i jedyne czasopismo poświęcone wyłącznie kryminologii, ukazujące się w Polsce od 1960 r. (do 2018 r. jako rocznik, od 2019 r. jako półrocznik). Założycielem i redaktorem naczelnym był prof. dr hab. Stanisław Batawia - twórca Zakładu Kryminologii INP PAN i Zakładu Kryminologii Wydziału Prawa i Administracji UW. Obecnie redaktorem naczelnym czasopisma jest dr hab. Witold Klaus, prof. INP PAN. Czasopismo "Archiwum Kryminologii", poprzez osobę prof. Stanisława Batawii, jest kontynuatorem ukazującego się w latach 1934-1937 Archiwum Kryminologicznego, które założył prof. Wacław Makowski. >" href="http://czasopisma.inp.pan.pl/index.php/ak/about">Więcej o czasopiśmie Archiwum Kryminologii >>
Instytut Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk
All articles published in "Archiwum Kryminologii / Archives og Criminology" are published under the CC-BY open license. By submitting a publishing proposal, the authors agree to grant a free, non-exclusive and territorially unlimited CC-BY 4.0 PL license, if the article will be accepted for publication in the biannual journal. The license is available at: https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/legalcode.
Szacowanie rozmiarów przestępczości nieujawnionej. Wyniki Drugiego Ogólnopolskiego Badania Wiktymizacyjnego w świetle nowych wyzwań
Badania wiktymizacyjne stanowią nierozłączny element analizy przestępczości. Uzupełniają rzeczywistość prezentowaną w oficjalnie rejestrowanych statystykach, a także zwracają uwagę na ofiary, które nie zgłaszają się do odpowiednich organów ścigania. W artykule opisujemy problemy szacowania przestępczości nieujawnionej na przykładzie wybranych grup szczególnie niewidocznych w zakresie zbierania danych wiktymizacyjnych (invisible victims): dzieci, cudzoziemców, więźniów oraz ofiar cyberprzestępczości. Następnie przedstawiamy wyniki Drugiego Ogólnopolskiego Badania Wiktymizacyjnego, zrealizowanego na zlecenie Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości w 2024 r. Wyniki konfrontujemy z poprzednimi badaniami wiktymizacyjnymi w Polsce. Jednym z ważniejszych wniosków jest to, że Polacy coraz częściej stają się ofiarami przestępstw popełnionych z wykorzystaniem nowych technologii – kradzieży pieniędzy z konta bankowego lub karty pieniężnej oraz oszustwa przy zakupach internetowych. Victimisation surveys are an integral part of crime analysis. They complement the reality presented in official statistics, and they draw attention to victims who do not files reports with the relevant law enforcement agencies. In this article, we describe the problems in estimating undisclosed crime using the example of selected groups which are particularly invisible in terms of victimisation data collection (invisible victims): children, foreigners, prisoners and victims of cybercrime. We then present the results of the Second National Victimisation Survey, commissioned by the Institute of Justice in 2024. We compare the results with previous victimisation surveys in Poland. One of the major findings is that Poles are increasingly becoming victims of crimes committed with new technologies: theft from a bank account or payment card and online shopping fraud.
Prawa autorskie (c) 2025 Paweł Ostaszewski, Justyna Włodarczyk-Madejska, Joanna Klimczak https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Asysta dla osób pokrzywdzonych przestępstwem – ewaluacja programu pilotażowego
Program „Asystent osoby pokrzywdzonej przestępstwem” realizowany przez Fundację Pomocy Ofiarom Przestępstw i Niebieską Linię miał na celu wsparcie ofiar poprzez obecność asystentów podczas czynności procesowych. Pilotaż objął szkolenie wolontariuszy z zakresu prawa, psychologii i traumy. Ewaluacja programu – w formie ankiet i wywiadów z asystentami, ofiarami i funkcjonariuszami – wykazała wysoką ocenę przydatności szkoleń i realną pomoc asystentów. Wolontariusze wnieśli wsparcie emocjonalne i praktyczne, ułatwiając ofiarom kontakt z instytucjami. Badania wskazują na potrzebę dalszego rozwoju systemowego wsparcia i ugruntowania roli asystenta w strukturach pomocowych. Podkreślono również znaczenie wolontariatu, jakości szkoleń oraz współpracy z instytucjami publicznymi. The programme “Assistant for crime victims”, implemented by the Crime Victims Assistance Foundation and the Blue Line, aimed to support victims by having assistants present during legal proceedings. The pilot programme entailed training volunteers in law, psychology and trauma. Surveys and interviews with assistants, victims and law enforcement conducted to evaluate the programme rated the usefulness of the training highly and demonstrated the real support provided by the assistants. The volunteers provided emotional and practical support, facilitating interactions between victims and institutions. The findings emphasize the need for further systemic support for developing and formally recognising assistants within aid structures. The importance of volunteer involvement, training quality and collaboration with public institutions was also highlighted.
Prawa autorskie (c) 2025 Maria Kopeć, Dagmara Woźniakowska, Dominik Wzorek https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Oczekiwania i potrzeby osób pokrzywdzonych wobec wymiaru sprawiedliwości
Polska wiktymologia koncentruje się głównie na prawach i gwarancjach procesowych osób pokrzywdzonych, rzadziej oddając głos samym zainteresowanym. W niniejszym tekście oddajemy głos między innymi osobom pokrzywdzonym, a naszym celem jest opisanie ich potrzeb i oczekiwań wobec wymiaru sprawiedliwości. Artykuł stanowi jeden z trzech tekstów (por. Kopeć, Woźniakowska, Wzorek 2025; Francuzik, Szulecka 2025), prezentujących wyniki ewaluacji pilotażowego programu asysty osoby pokrzywdzonej, realizowanego przez Fundację Pomocy Ofiarom Przestępstw oraz Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia”. W ramach ewaluacji przeprowadzono wywiady z osobami pokrzywdzonymi, doświadczającymi przemocy w bliskich relacjach, przed­stawicielami wymiaru sprawiedliwości oraz asystentkami i asystentami osób pokrzywdzonych. W tekście wskazujemy, że osoby pokrzywdzone postrzegają wymiar sprawiedliwości jako złożoną całość. W zakresie potrzeb i oczekiwań na pierwszy plan wysuwa się potrzeba bycia wysłuchanym, uznanie krzywd oraz zapewnienie bezpieczeństwa. Polish victimology primarily focuses on the rights and procedural guarantees of victims, while less often giving voice to the victims themselves. In this article, we aim to present the perspec­tives of victims and to describe their needs and expectations regarding the justice system. The article is one of three texts (cf. Kopeć, Woźniakowska, Wzorek 2025; Francuzik, Szulecka 2025) presenting an evaluation of a pilot victim support program implemented by the Foundation for the Assistance of Crime Victims and the Emergency Service for Victims of Domestic Violence, “Niebieska Linia.” The evaluation involved interviews with victims of violence in close relationships, representatives of the justice system, and victim support professionals. We show that victims perceive the justice system as a complex whole. Their key needs and expectations include being heard, having their harm acknowledged, and feeling safe.
Prawa autorskie (c) 2025 Dr hab. Witold Klaus, prof. INP PAN, Łukasz Kuliński https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Wyzwania związane z policyjnymi dochodzeniami w sprawie przestępstw granicznych w Bangladeszu. Badanie eksploracyjne dotyczące policji Bangladeszu
Border crime in the north-western region of Bangladesh is severe, as illegal activities such as illegal trade, drug trafficking and unauthorised border crossings occur on a regular basis. This study explores the challenges faced by the Bangladesh Police in investigating border crime and examines the nature and causes of these offences. The research uses a qualitative approach, collecting primary data through in-depth interviews with investigation officers from police stations located in border areas. The data were coded, and later revealed several themes and subthemes. The findings of this study indicate that open borders, a lack of supervision and corruption among agencies are the primary causes. These offences are often committed by powerful individuals who exploit young and economically vulnerable populations to carry out such activities. Investigative challenges include insufficient evidence, excessive caseloads, personnel shortages, limited access to information, inadequate financial support, political pressures, misleading sources, hostile environments and poor communication systems in border areas. The study suggests that increasing resources, depoliticising law enforcement, providing support to secure evidence, enhancing inter-agency collaboration and improving access to information can help reduce these investigative challenges. Przestępstwa graniczne w północno-zachodnim regionie Bangladeszu są poważnym problemem, ponieważ nielegalne działania, takie jak nielegalny handel, obrót narkotykami i przekraczanie granicy wbrew przepisom, mają miejsce regularnie. Niniejsze badanie poświęcone jest analizie wyzwań w zakresie policyjnych dochodzeń w sprawie przestępstw granicznych w Bangladeszu, a także analizie charakteru i przyczyn tych przestępstw. W badaniu zastosowano podejście jakościowe. Zgromadzono dane pierwotne w postaci pogłębionych wywiadów z funkcjonariuszami z pionu dochodzeniowego w posterunkach policji zlokalizowanych na obszarach przygranicznych. Zebrane dane zostały zakodowane, co pozwoliło na wyodrębnienie kilku tematów i podtematów. Wyniki badania wskazują, że głównymi przyczynami są otwarte granice, brak nadzoru i korupcja w służbach. Przestępstwa te są często popełniane przez wpływowe osoby, które wykorzystują młode i znajdujące się w trudnej sytuacji ekonomicznej grupy społeczne do prowadzenia takiej działalności. Wyzwania związane z dochodzeniami obejmują niewystarczające dowody, nadmierne obciążenie sprawami, niedobór kadr, ograniczony dostęp do informacji, niewystarczające wsparcie finansowe, presję polityczną, niewiarygodne źródła informacji, nieprzyjazne środowisko i słabe systemy komunikacyjne na obszarach przygranicznych. Badanie sugeruje, że zwiększenie zasobów, odpolitycznienie organów ścigania, zapewnienie wsparcia w zakresie zabezpieczania dowodów, zacieśnienie współpracy pomiędzy służbami oraz poprawa dostępu do informacji mogą pomóc w zmniejszeniu wyzwań związanych z tymi dochodzeniami.
dochodzenia w sprawach przestępstw granicznych
Prawa autorskie (c) 2025 Mostak Bari Fahim, Nelufer Yesmen https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Przemoc seksualna w związku – skala i charakterystyka zjawiska
Głównym celem badania było oszacowanie skali zjawiska przemocy seksualnej, jakiej doświadczają kobiety będące w związkach. Badanie miało charakter ogólnopolski i było częścią ogólnoeuropejskiego badania wiktymizacyjnego, dotyczącego przemocy ze względu na płeć (GBV). Badanie zostało zrealizowane w latach 2021–2023 przez Główny Urząd Statystyczny przy współfinansowaniu przez Eurostat. W badaniu wykorzystano kwestionariusz ankiety przygotowany przez Eurostat i zrealizowane zostało na grupie 5247 respondentek z szesnastu województw Polski. W artykule prezentowane są wyniki dotyczące przemocy seksualnej w związku, dlatego też analizom poddano wyłącznie te kwestionariusze, które uzupełnione zostały przez kobiety, które były aktualnie lub kiedykolwiek w przeszłości w związku. Łącznie zebrano 5242 kwestionariusze ankiet spełniające założone kryteria. Okazało się, że poważnych aktów przemocy seksualnej w związku ze strony aktualnego lub byłego partnera doświadczyło blisko 4% kobiet. Przemoc seksualna zazwyczaj połączona jest z doświadczeniami przemocy psychicznej i fizycznej ze strony partnera. Do zgłoszenia tego typu czynów dochodzi niezwykle rzadko i najczęściej tylko wtedy, gdy pojawiają się obrażenia fizyczne wymagające konsultacji lekarskich. The main aim of the study was to estimate the scale of sexual violence experienced by women in relationships. The study was nationwide and was part of a pan-European victimisation study on gender-based violence (GBV). The study was carried out in 2021–2023 by Statistics Poland and was co-financed by Eurostat. It used a survey questionnaire prepared by Eurostat, and involved a group of 5,247 respondents from all sixteen voivodeships of Poland. The article presents the results regarding sexual violence in a relationship; therefore, only the questionnaires completed by women who were currently or previously in a relationship were analysed. A total of 5,242 survey questionnaires that met the established criteria were collected. According to the results, nearly 4% of the women had experienced serious acts of sexual violence in a relationship by a current or former partner. Sexual violence from a partner is usually combined with psychological and physical violence. Such acts are extremely rarely reported – typically only when there are physical injuries which require medical attention.
Prawa autorskie (c) 2025 Anna Więcek-Durańska https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
A lone voice in the wilderness? Persistent problems with victim support in Czechia
This article examines the challenges in implementing victim support in Czechia and highlights discrepancies between legislative frameworks and practical applications. The study employs a mixed-methods approach, including a focus group conducted in 2017 with experts in victim support and an expert survey in 2022. While the 2013 adoption of the Act on Victims of Crime led to notable improvements in victims’ rights and services, persistent problems include ineffective information delivery, regional disparities in service provision and a lack of inter-agency coordination. The article concludes that while legislative reforms have laid a solid foundation, systemic changes and practical implementation are essential to ensuring effective victim support and mitigating secondary victimisation. Niniejszy artykuł analizuje wyzwania związane z wdrażaniem wsparcia dla ofiar w Republice Czeskiej, podkreślając rozbieżności między ramami prawnymi a praktycznymi zastosowaniami. W badaniu wykorzystano podejście oparte na metodach mieszanych, w tym grupę fokusową z ekspertami w zakresie wsparcia ofiar przeprowadzoną w 2017 roku oraz ankietę ekspercką zrealizowaną w 2022 roku. Podczas gdy przyjęcie ustawy o ofiarach przestępstw w 2013 roku doprowadziło do znacznego wzmocnienia praw i usług dla ofiar, utrzymujące się problemy obejmują nieskuteczne dostarczanie informacji, regionalne różnice w świadczeniu usług oraz brak koordynacji między instytucjami. W artykule stwierdza się, że chociaż reformy legislacyjne położyły solidne fundamenty, zmiany systemowe i praktyczne wdrożenie są niezbędne do zapewnienia skutecznego wsparcia dla ofiar i złagodzenia wtórnej wiktymizacji.
Prawa autorskie (c) 2024 Michaela Roubalova, Hana Preslickova, Jakub Holas https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Porównanie teorii podkultury przestępczej Alberta K. Cohena z wybranymi teoriami psychologicznymi
W niniejszym artykule wzmacniam teorię Alberta K. Cohena przy pomocy wybranych teorii psychologicznych. Współcześnie koncepcja Cohena może wydawać się przestarzała, gdyż przedstawia dwudziestowieczną strukturę społeczną. Porównanie teorii podkultur przestępczych z teoriami psychologicznymi pozwala zauważyć podobieństwa i zbieżności między tezami stawianymi przez Cohena, a uwagami autorów bliższych współczesności. Dostrzeżone analogie umożliwiają przedstawienie koncepcji podkultur przestępczych w postaci modelu zmiennych, który w przyszłości mógłby zostać zweryfikowany empirycznie. Omawiane przeze mnie podobieństwa dotyczą zagadnień samooceny, statusu, agresji i przystosowania. In this article, I reinforce Albert K. Cohen’s theory with selected psychological theories. Cohen’s concept may seem outdated today, as it presents a twentieth-century social structure. A comparison between the theory of delinquent subcultures and psychological theories brings to light similarities and convergences between the theses put forward by Cohen and the remarks of more contemporary authors. These analogies make it possible to present the concept of delinquent subcultures in the form of a model that could be empirically verified in the future. The similarities I discuss include issues of self-esteem, status, aggression, and adjustment.
Prawa autorskie (c) 2024 Jakub Orłowski https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Enhancing the criminology of mobility: A need for interdisciplinary and multi-sited research approaches. Introduction
Scholars from various disciplines, geographic locations and research traditions have examined border dynamics – investigating what occurs at borders, how it happens, its origins, consequences and normative implications. This has given rise to the burgeoning field of the “Criminology of Mobility”, an academic discipline focussed on issues such as citizenship, race, gender, ethnicity and immigration control. This relatively new and innovative academic discipline delves into the processes of inclusion and exclusion both at and within state borders, often employing methods traditionally associated with the criminal justice system, law enforcement and military operations – frequently without the safeguards typically in place. Scholars in this field investigate how existing inequalities – particularly those related to gender, race, nationality and class – are exacerbated by new power structures and systems of belonging. We have observed that there remains a notable lack of diversity in research from global regions, as well as a lack of attention to the perspectives of those directly affected by or involved in border control mechanisms and their extraterritorial dimensions. This special issue is a step to address this gap. Od wielu lat naukowcy z różnych dyscyplin, geograficznych lokalizacji i tradycji badawczych analizują dynamikę granic – badając, co dzieje się w nich dzieje, jakie praktyki są tam stosowane, gdzie te procesy mają swoje początki oraz jakie przynoszą konsekwencje. Ruch ten dał początek rozwijającej się dziedzinie „kryminologii mobilności” – dyscyplinie akademickiej koncentrującej się na takich kwestiach jak obywatelstwo, rasa, płeć, pochodzenie etniczne i kontrola imigracji. Ta stosunkowo nowa i innowacyjna dyscyplina zgłębia procesy włączania i wykluczenia, mające miejsce zarówno na samych granicach państwa, jak i w ich pobliżu. Działania państwa w tym zakresie często wykorzystują metody tradycyjnie kojarzone z systemem sądownictwa karnego, pracą organów ścigania i operacjami wojskowymi – często prowadzone są jednak bez typowych środków gwarancyjnych, jakie prawo powinno oferować. Naukowcy zajmujący się kryminologią mobilności badają, w jaki sposób istniejące nierówności – zwłaszcza te związane z płcią, etnicznością, narodowością i klasą – są pogłębiane przez nowe struktury władzy i systemy przynależności. W prowadzonych badaniach widoczny jest jednak brak różnorodności w odniesieniu do analizowanych regionów świata, mało uwagi poświęca się również perspektywom osób bezpośrednio dotkniętych mechanizmami kontroli granicznej lub w nie zaangażowanych oraz ich eksterytorialnym wymiarem. Ten numer tematyczny jest krokiem w kierunku wypełnienia tej luki.
Prawa autorskie (c) 2024 Cristina Fernandez-Bessa, Valeria Ferraris, Witold Klaus, Mieke Kox https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Nasilenie ciemnych cech osobowości a cyberprzemoc intymna. Moderująca rola empatii
W artykule zaprezentowano wyniki badań nad zjawiskiem cyberprzemocy w bliskich związkach interpersonalnych. Rozpatrywane było ono w kontekście ciemnych cech osobowości (narcyzm, makiawelizm, psychopatia, sadyzm), traktowanych jako ważny psychologiczny czynnik ryzyka dla tego rodzaju przemocy. Badaną grupę stanowiło 200 młodych dorosłych (w tym 72% kobiet). Badanie przeprowadzono za pomocą Kwestionariusza Cyberprzemocy Intymnej (CDAQ), skróconej wersji Kwestionariusza SD4 oraz Indeksu Reaktywności Interpersonalnej (IRI). Otrzy­mane dane pozwalają wnioskować, że nasilenie Ciemnej Triady i sadyzmu wiąże się zarówno ze skłonnością do stosowania cyberprzemocy wobec partnera, jak i ryzykiem wiktymizacji w skutek tego rodzaju zachowań. Wykazano również, że mężczyźni częściej niż kobiety są sprawcami cy­berprzemocy intymnej w postaci agresji bezpośredniej oraz potwierdzono moderującą rolę empatii w relacji pomiędzy ciemnymi cechami osobowości a cyberprzemocą intymną. The results of research on cyber-dating abuse in intimate relationships are presented in this article. The study analysed dark personality traits (i.e. narcissism, Machiavellianism, psychopathy and sadism) treated as relevant individual risk factors for this kind of violence. The sample consisted of 200 young adults (72% women). The following measures were used in the research: the Cyber Dating Abuse Questionnaire, the Short Dark Tetrad and the Interpersonal Reactivity Index. The results indicate that the severity of both the Dark Triad and sadism is related to the perpetration of cyber-violence and victimisation from an intimate partner. The research also showed that men more often than women use direct aggression in cyber-dating abuse. Moreover, the moderating role of empathy in the relationship between dark personality traits and cyber-dating abuse was confirmed.
Prawa autorskie (c) 2024 Krzysztof Nowakowski, Aleksandra Gubała https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Life imprisonment without parole: Results of a longitudinal study in Hungary
The main goal of the study was to raise questions concerning life sentences and to demon­strate how it evolves and impacts the criminal, who is cast out from society and incarcerated for decades. The data collection phase of this qualitative longitudinal research spanned ten years, from March 2011 to December 2020. The narrative interviews were analyzed using content analysis. The prison system has the potential to facilitate both personality development and changes in mental­ity, but it can also hinder them. The legal institution of a life sentence without parole excludes the possibility of making positive changes in the convict’s mindset and does not take into account the chance for the inmates’ personality to develop during their long sentences. The legal institution of a life sentence, due to the exclusion of the possibility of review, could only be considered a rational institution in case of an infallible investigative and judicial system. Głównym celem badania było postawienie pytań dotyczących kary dożywotniego po­zbawienia wolności oraz pokazanie, w jaki sposób ewoluuje ona i wpływa na przestępcę, który zostaje wykluczony ze społeczeństwa i osadzony w więzieniu na dziesięciolecia. Faza gromadzenia danych w ramach tego jakościowego badania longitudalnego trwała dziesięć lat, od marca 2011 r. do grudnia 2020 r. Wywiady narracyjne były analizowane za pomocą analizy treści. System wię­ziennictwa ma potencjał, aby ułatwić zarówno rozwój osobowości, jak i zmiany w mentalności, ale może również je utrudniać. Prawna instytucja kary dożywotniego pozbawienia wolności bez możliwości warunkowego zwolnienia wyklucza możliwość dokonania pozytywnych zmian w spo­sobie myślenia skazanego i nie bierze pod uwagę szansy na rozwój osobowości osadzonego podczas długich wyroków. Prawna instytucja kary dożywotniego pozbawienia wolności, ze względu na wyłączenie możliwości rewizji, mogłaby być uważana za racjonalną instytucję tylko w przypadku nieomylnego systemu śledczego i sądowego.
Prawa autorskie (c) 2024 Agnes Solt https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Procedura uchodźcza jako instrument transferu ofiar handlu ludźmi do Polski
Badania dotyczące problematyki handlu ludźmi podkreślają, że ofiary handlu ludźmi mogą być wykorzystywane w wielu sektorach gospodarki, a także zmuszane do popełniania przestępstw (np. przemytu narkotyków). Jak się okazuje, ofiary mogą być również wśród osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy lub udzielenie ochrony międzynarodowej. W niniejszym artykule został omówiony nowy sposób transferu ofiar handlu ludźmi przez granice państw. Jednocześnie opisuje kim są te osoby, jak zostały zrekrutowane, a następnie były transportowane z państwa pochodzenia do państw tranzytowych, aby w końcu dotrzeć do Polski. Zostały omówione również sposoby działania sprawców oraz ich profil. Badania opisują także proces identyfikacji ofiar handlu ludźmi, próbując uzyskać odpowiedź na pytanie, w jaki sposób, kiedy i przez kogo osoby te zostały zidentyfikowane. Badaniami zostały objęte wszystkie osoby ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy lub udzielenie ochrony międzynarodowej w latach 2012–2020, które zostały zidentyfikowane jako ofiary handlu ludźmi, w postępowania prowadzonych przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w Polsce (instytucja odpowiedzialna za nadawanie statusu uchodźcy lub udzielenie ochrony międzynarodowej w Polsce). Research on human trafficking highlights that its victims can be exploited in many areas of the economy. Moreover, some victims of trafficking are also forced to commit a crime (e.g. drug smuggling), though the victims of this peculiar type of crime can also be found among those seeking refugee status or international protection. This article discusses a new way of transferring victims of human trafficking across borders and describes who these people are, how they were recruited and how they were transported from their country of origin to the transit countries and finally reaching Poland. The modus operandi and profile of the perpetrators are also discussed. The research also describes the process of identifying victims of human trafficking, attempting to determine how, when and by whom these people were identified. The research findings are based on the files of asylum seekers that were gathered between 2012 and 2020 by the Office for Foreigners in Poland (the institution responsible for providing asylum status in Poland).
Prawa autorskie (c) 2024 Łukasz Wieczorek https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Human smugglers or smuggled persons? An approach to the situation of youths accused of human smuggling in southern Spain
The lack of safe entryways into Europe generates alternative maritime routes from Africa to the European continent. In recent years, there has been an increase in these arrivals and in the detention of individuals accused of migrant smuggling on the Central Mediterranean route to Italy and the North-west African (Atlantic) route to the Canary Islands upon their arrival by sea. Both the UNODC and various NGOs have suggested in recent reports that the punitive response to boat captains may have less to do with tackling the crime of human smuggling than it may initially appear. During fieldwork conducted as part of the JEPRAN project, a surprising number of youths accused of human smuggling were identified in a prison in Almería, Spain, having arrived via the Western Mediterranean route. This serendipitous finding allows for reflection within this article on the crime of human smuggling across different routes into Europe based on interviews with youths accused of this crime and imprisoned in the south of Spain. Brak bezpiecznych dróg wejścia do Europy przyczynia się do powstawania alternatywnych szlaków morskich z Afryki na kontynent europejski. W ostatnich latach odnotowano wzrost liczby przypadków korzystania z tych szlaków i przypadków zatrzymań osób oskarżanych o przemyt migrantów na szlaku środkowo-śródziemnomorskim do Włoch i szlaku północno-zachodnioafrykańskim (atlantyckim) na Wyspy Kanaryjskie zaraz po ich przybyciu drogą morską. Zarówno UNODC, jak i różne organizacje pozarządowe zasugerowały w ostatnich raportach, że reakcja karna wobec kapitanów łodzi może mieć mniej wspólnego z walką z przestępstwem przemytu ludzi, niż mogłoby się początkowo wydawać. Podczas badań terenowych przeprowadzonych w ramach projektu JEPRAN w więzieniu w Almerii w Hiszpanii zidentyfikowano zaskakującą liczbę młodych ludzi oskarżonych o przemyt osób, przybyłych szlakiem zachodniośródziemnomorskim. To przypadkowe odkrycie pozwoliło na podjętą w niniejszym artykule refleksję na temat przestępstwa przemytu osób różnymi szlakami do Europy w oparciu o wywiady z młodymi ludźmi oskarżonymi o to przestępstwo i osadzonymi w więzieniu na południu Hiszpanii.
Prawa autorskie (c) 2024 Jacqueline Carvalho da Silva https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Social sorting in Europe: Self-censorship in a digital asylum
In recent decades, global mobility control and digital surveillance measures have increasingly prioritised affective aspects and perception-based policies. However, these practices encounter resistance, particularly in the everyday use of connected migrants. Through qualitative data analysis within the tradition of critical surveillance studies, this paper investigates how marginalised mobile groups – often labelled suspects of terrorism and organised crime – circumvent mobile surveillance and social sorting mechanisms within and beyond Fortress Europe. Rising tech literacy and surveillance awareness among users challenge digital policing, reshaping interactions between suspected newcomers and border control authorities. While existing studies focus on countersurveillance activities, less attention is given to strategic “silences” and social filters used to evade profiling and sorting mechanisms, protecting those who fear the risks of crossing a border. Based on notions of secure connectivity, this research employs a multi-site analysis of refugee polymedia use to examine countersurveillance strategies and digital self-censorship practices in transit countries. W ostatnich dziesięcioleciach w ramach globalnej kontroli mobilności i nadzoru cyfrowego coraz częściej priorytetowo traktowane są aspekty afektywne i polityka oparta na percepcji. Praktyki te napotykają jednak na opór, zwłaszcza w codziennym korzystaniu z sieci przez migrantów. Przy użyciu jakościowej analizy danych w ramach tradycji krytycznych badań nad inwigilacją, niniejszy artykuł ma na celu zbadanie, w jaki sposób zmarginalizowane grupy mobilne – często określane jako podejrzane o terroryzm i przestępczość zorganizowaną – obchodzą mechanizmy mobilnej inwigilacji i sortowania społecznego w obrębie Twierdzy Europa i poza nią. Rosnąca wiedza technologiczna i świadomość nadzoru wśród użytkowników sieci stanowią wyzwanie dla policji cyfrowej i przekształcają interakcje między podejrzanymi przybyszami a organami kontroli granicznej. Podczas gdy istniejące badania koncentrują się na aktywnościach przeciwdziałających inwigilacji, mniej uwagi poświęca się strategicznemu „milczeniu” i filtrom społecznym wykorzystywanym do unikania mechanizmów profilowania i sortowania, chroniących tych, którzy obawiają się ryzyka związanego z przekraczaniem granicy. W nawiązaniu do koncepcji bezpiecznego połączenia w artykule wykorzystano wielostanowiskową analizę korzystania przez uchodźców z polimediów, aby zbadać strategie przeciwdziałania inwigilacji i praktyki autocenzury cyfrowej w krajach tranzytowych.
Prawa autorskie (c) 2024 Veronika Nagy https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
The reform of administrative detention in Italy: A “declaration of war” to irregular migrants and asylum seekers
Dating back to Italy’s first comprehensive immigration law in the 1990s, the practice of detaining irregular migrants has served various explicit and implicit purposes, both practical and symbolic. Two decrees passed in 2023, under the far-right government of Giorgia Meloni, were explicitly framed as responses to the increasing number of migrants arriving at the borders. The aim of these decrees was to prolong the detention of asylum seekers and irregular migrants, with the stated aim of increasing returns. However, despite these measures, available data suggests that the capacity of detention centres has not increased significantly, and the rate of returns has remained stable. Against this backdrop, this article seeks to explore the explicit and implicit functions of detention by examining recent reforms and publicly available quantitative data obtained through a request under Italy’s Freedom of Information Act. It suggests that whilst detention serves practical purposes for a minority of migrants, its symbolic role in conveying state sovereignty and strict border control is equally important. Począwszy od pierwszego kompleksowego prawa imigracyjnego we Włoszech w latach 90. XX wieku, praktyka umieszczania w detencji migrantów o nieuregulowanym statusie służyła różnym jawnym i ukrytym celom, zarówno praktycznym, jak i symbolicznym. Dwa dekrety przyjęte w 2023 r., pod rządami skrajnie prawicowego rządu Giorgii Meloni, zostały wyraźnie sformułowane jako odpowiedź na rosnącą liczbę migrantów przybywających na granice kraju. Celem tych dekretów było przedłużenie detencji osób ubiegających się o ochronę i migrantów o nieuregulowanym statusie, by zwiększyć liczbę powrotów. Jednak pomimo tych środków, dostępne dane sugerują, że pojemność ośrodków detencyjnych nie wzrosła znacząco, a wskaźnik powrotów pozostał stabilny. W tym kontekście niniejszy artykuł ma na celu zbadanie jawnych i ukrytych funkcji detencji poprzez analizę ostatnich reform i publicznie dostępnych danych ilościowych uzyskanych na wniosek na podstawie włoskiej ustawy o wolności informacji. Sugeruje on, że podczas gdy w odniesieniu do mniejszości migrantów detencja służy praktycznym celom, jej symboliczna rola w zapewnianiu suwerenności państwa i ścisłej kontroli granic jest równie ważna.
Prawa autorskie (c) 2024 Costanza Agnella, Eleonora Celoria https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
This essay asks how consideration of middle-class prisoners can elucidate assumptions and blind spots of mainstream prison research. Prisoner experience has recently been studied at the intersection of gender, race, religion, citizenship and other categories. Nevertheless, nothing similar has been done with regard to socioeconomic status. Once an individual has crossed the threshold of a prison, his or her class is no longer of interest to a criminologist. As a result, it has been taken for granted that a prisoner is proletarian, and little attention has been paid to those who transition into the carceral world from a background of privilege. However, middle-class prisoners do exist, and considering their experiences can further our understanding of prison. For instance, the middle class’s adaptation to carceral settings could inform the perennial deprivation/importation debate or challenge the dominant notions of rehabilitation. The essay concludes with a case for broadening the research agenda. Ten esej jest próbą odpowiedzi na pytanie, jak badania nad więźniami z klasy średniej mogą przyczynić się do lepszego zrozumienia doświadczeń więziennych jako takich. Studia penitencjarne w ostatnich latach wielokrotnie skupiały się na przedstawicielach różnorakich grup społecznych, etnicznych i religijnych, ale podobnych badań nie przeprowadzono, jeśli chodzi o różnice klasowe pomiędzy więźniami. Dlatego też nasza wiedza koncentruje się wokół więźniów o niskim statusie społeczno-ekonomicznym i bardzo niewiele wiadomo o doświadczeniach tych, którzy do zakładów karnych trafiają z innych środowisk społecznych. Mamy jednak do czynienia z więźniami z klasy średniej i badając ich sytuację, możemy lepiej zrozumieć, jak działa więzienie. W szczególności warto zadać pytanie, czy normy i wartości charakterystyczne dla tej klasy sprawdzają się w warunkach penitencjarnych, a także – jak należałoby rozumieć resocjalizację tej nietypowej grupy więźniów.
Prawa autorskie (c) 2024 Andrzej Uhl https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Jak działa sprawiedliwość naprawcza? Wstyd, wina i sprawiedliwość proceduralna podczas spotkań naprawczych
Sprawiedliwość naprawcza (RJ), pomimo prężnego rozwoju na świecie, w Polsce jest zagadnieniem niszowym. Wpływ RJ na poszczególne osoby w niej uczestniczące jest od lat szeroko badany. Jednocześnie stosunkowo niedawno zaczęto eksplorować zagadnienie, jak właściwie działają spotkania naprawcze, co ma umożliwić takie ich projektowanie, aby przynosiły jak najlepsze rezultaty. W artykule podejmuję te właśnie kwestie. Omawiam i konfrontuję z badaniami teorią reintegrującego zawstydzania, sprawiedliwości proceduralnej oraz koncepcją gotowości w kontekście sprawiedliwości naprawczej. Analizuję, w jaki sposób te teorie wzajemnie na siebie oddziałują, co ma na celu ukazanie czynników wpływających na wyniki spotkań naprawczych, w tym mediacji. Na podstawie dokonanej syntezy wskazuję kluczowe obszary dla rozwoju praktyki mediacji w Polsce. Restorative justice (RJ), despite its thriving development worldwide, remains a niche issue in Poland. The impact of RJ on individuals participating in it has been widely studied for years. Simultaneously, exploration into how restorative meetings actually work has only recently begun, aiming to design them to produce the best possible results. In this article, I address these very issues. I discuss and confront research on the theory of reintegrative shaming, procedural justice and concepts of readiness in the context of restorative justice. I analyze how these theories interact with each other, aiming to highlight the factors that influencing the outcomes of restorative meetings, including mediations. Based on the synthesis, I identify key areas for the development of the practice in Poland.
Prawa autorskie (c) 2024 Łukasz Kuliński https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Changing penologies and European crime policy: Theory and practice in the global context. Introduction
This Special Issue deals with the significant questions about changing penologies and European crime policy. The discussed topics cover the general picture, trends and aim of today’s European penology. The focus is paid on the effectiveness of crime policy, its role in contemporary penology and fundamental values which are closely linked with human rights orientated approach. The issue of punishment and prison standards are also presented in the context of International and European standards. Furthermore, Scandinavian approach to crime policy is widely illustrated, especially based on the Finnish and Norwegian studies. W tym numerze specjalnym poruszane są istotne kwestie dotyczące zmieniających się penologii i europejskiej polityki karnej. Tematyka obejmuje ogólny obraz, kierunki i cele współczesnej penologii europejskiej. Nacisk położony jest na skuteczność polityki karnej, jej rolę we współczesnej penologii oraz podstawowe wartości, które są ściśle powiązane z podejściem zorientowanym na prawa człowieka. Zagadnienie kar i standardów więziennych ukazane jest także w kontekście standardów międzynarodowych i europejskich. Ponadto, szeroko zilustrowane jest skandynawskie podejście do polityki karnej, zwłaszcza w oparciu o badania fińskie i norweskie.
Prawa autorskie (c) 2023 Joanna Beata Banach-Gutierrez, Tom Daems, Anthea Hucklesby, Jarosław Utrat-Milecki https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Facilitator or victim? On punishment for facilitating illegal border crossings during the Polish–Belarusian humanitarian border crisis
Punishing perpetrators for facilitating illegal border crossings or illegal stays is one of the priorities of the European Union’s migration policy. The author decided to take a look at the practice of such criminal proceedings before Podlasie courts (a region bordering Belarus). In this case, does it truly involve organising an illegal procedure – especially when it comes to family members or co-workers? The purpose of this article, therefore, is to examine the criminal case files of those convicted of organising illegal border crossings – individuals whose behaviour consisted solely of picking up migrants who were already in Poland. Law enforcement authorities charged such people, mainly foreigners, with aiding and abetting the organisation of illegal border crossing. The author addresses the question of whether such behaviour fulfils the elements of the crime specified in Article 264 (3) of the Criminal Code, and what scope of freedom the actors have when deciding on the charges and convictions. Karanie za ułatwianie nielegalnego przekraczania granicy lub nielegalnego pobytu jest jednym z priorytetów polityki migracyjnej Unii Europejskiej. Autorka postanowiła przyjrzeć się praktyce prowadzenia postępowań karnych przed podlaskimi sądami (region graniczący z Białorusią) przeciwko organizatorom nielegalnego przekroczenia granicy. Czy w tym przypadku rzeczywiście mamy do czynienia z organizowaniem nielegalnego procederu? Zwłaszcza, gdy są to członkowie rodziny lub współpracownicy. Celem niniejszego artykułu jest zatem omówienie wyników analizy akt spraw karnych osób skazanych za organizowanie nielegalnego przekraczania granicy. Osób, których zachowanie polegało wyłącznie na odbieraniu migrantów przebywających już w Polsce. Organy ścigania postawiły takim osobom, głównie cudzoziemcom, zarzut pomocnictwa w organizowaniu nielegalnego przekraczania granicy. Autorka pragnie udzielić odpowiedzi na pytanie, czy zachowanie takich osób wypełnia znamiona przestępstwa określonego w art. 264 § 3 k.k. oraz jaki jest zakres swobody podmiotów podejmujących decyzje o przedstawieniu zarzutów i skazaniu.
Prawa autorskie (c) 2024 Magdalena Perkowska https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Seksualne drapieżniczki. Sprawczynie przestępstw seksualnych
Celem niniejszego artykułu jest charakterystyka czynów oraz poznanie właściwości zachowań seksualnych kobiet dokonujących przestępstw seksualnych oraz ustalenie ewentualnych różnic i podobieństw w aktywności przestępczej sprawczyń i sprawców tej kategorii czynów. Opracowanie ma charakter teoretyczny i opiera się na metodzie przeglądu literatury. Poczynione ustalenia badawcze pozwoliły stwierdzić, że aktywność przestępcza kobiet w zakresie popełnianych przestępstw seksualnych nie odbiega zasadniczo od zachowań tej kategorii podejmowanych przez mężczyzn. Kobiety angażują się w dokonanie najbardziej brutalnych przestępstw seksualnych nie wyłączając zgwałceń i zabójstw seksualnych, dopuszczając się wspomnianych czynów samodzielnie, jak i przy współudziale innych osób obojga płci. Bardzo często są także inicjatorkami tych czynów, co przeczy przekonaniu o ich biernym współuczestnictwie. Ofiarami są osoby z kręgu rodzinnego i osoby spoza niego, choć w przypadku relacji sprawczyni–ofiara widoczna jest skłonność kobiet do częstszego krzywdzenia osób, które są im znane i z którymi łączyły je jakieś wcześniejsze relacje. Kobiety nie ustępują mężczyznom pod względem stosowanej przemocy i nawet jeśli same nie przyczyniły się bezpośrednio do spowodowania ekstremalnych obrażeń lub nawet śmierci ofiary, nie odwodziły współdziałających osób od takich zachowań, a wręcz przeciwnie: wielokrotnie inspirowały do okrutnych czynów. The aim of this article is to characterize the sexual behavior of women committing sex crimes and to determine the possible similarities and differences in the criminal activity of female perpetrators of such crimes. The study is theoretical in nature and is based on the literature review method. The research findings made it possible to conclude that the criminal activity of women in terms of sex offenses does not differ significantly from similar behavior by men. Women engage in the most brutal sex crimes, including rape and sexual murder, both alone and with other people of both sexes. Very often, they also initiate these acts, which contradicts the belief that they are passive participants. The victims include both family members and those outside the family circle, although in the case of the perpetrator–victim relationship, women are more likely to harm people they know and with whom they have had some relationship. Women use violence no less than men. Even if they themselves do not directly contribute to extreme injuries or even the death of the victim, they do not discourage their accomplices from such behavior and, on the contrary, repeatedly encourage them to commit cruel acts.
kobiety wykorzystujące seksualnie dzieci
Prawa autorskie (c) 2024 Małgorzata H. Kowalczyk https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
The development of criminal law and criminal executive policy in Ukraine (during the period of independence) concerning juveniles who have committed a prohibited act
In every society, resocialising juveniles who have committed a prohibited act and fully reintegrating them back into society remains a pressing issue to resolve. Societies devise various unique approaches to address these challenges. Ukraine has established its own distinct model encompassing prevention, deterrence, punishment and resocialisation, specifically tailored for juveniles. The article examines the principles of criminal liability for juvenile offenders in Ukraine, detailing the system of criminal penalties and social rehabilitation measures applied to them. It delves into the evolution of punitive policies for juveniles in Ukraine since gaining independence, highlighting the conditions of their detention in Ukrainian penal institutions and how they differ from those for adult convicts. Additionally, it discusses the institutional development of penitentiaries in Ukraine. The focus was placed on the factors shaping the development of criminal and criminal executive policies in independent Ukraine, notably the shift in the state’s trajectory towards democratic and civilised principles, adherence to the rule of law and Ukraine’s integration into European frameworks. The article scrutinises changes to the legal framework regulating the sentencing of juveniles for criminal offences, and changes in the conditions under which juveniles serve their sentences. It highlights the gradual transformation of the approach to juvenile criminal punishment, underscored by an increasing recognition of the need for novel methods of resocialising juveniles in order to facilitate their reintegration into a healthy social environment. The article also examines the fluctuating trends in juvenile crime rates. Since the 2000s, there has been a significant decrease in the number of juveniles sentenced to imprisonment due to positive developments within the state, the humanization of criminal law, and the broader implementation of alternative forms of punishment for juvenile offenders. The introduction of probation in Ukraine has also played a positive role. W każdym społeczeństwie resocjalizacja młodych osób, które dopuściły się czynu zabronionego, pozostaje ważnym problemem do rozwiązania. Ukraina ma własny model profilaktyki, przeciwdziałania przestępczości, karania i resocjalizacji, w tym nieletnich sprawców przestępstw. W artykule dokonano analizy zasad odpowiedzialności karnej młodocianych sprawców przestępstw w Ukrainie, opisano system kar kryminalnych i środków resocjalizacyjnych, stosowanych wobec takich osób. Opisane zostały zmiany w polityce karnej Ukrainy wobec młodocianych sprawców – od odzyskania niepodległości do dzisiaj. Koncepcja karania młodocianych sprawców stopniowo zmieniała się, obrano nowy kierunek traktowania ich, co miało związek z rosnącą świadomością konieczności stosowania nowych metod oddziaływania resocjalizacyjnego na nieletnich w celu zapewnienia im powrotu do pełnowartościowego, zdrowego życia. W artykule zwrócono także uwagę na warunki izolacji nieletnich w zakładach karnych Ukrainy i ich odmienność od warunków, w jakich przebywają osoby dorosłe. Artykuł analizuje również dynamikę zmian liczby przestępstw popełnianych wśród nieletnich.
Prawa autorskie (c) 2024 Liudmyla Dubchak https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Nadzieja na sukces jako predyktor efektywności procesu resocjalizacji wychowanków zakładów dla nieletnich
W artykule podjęte zostało zagadnienie uwarunkowań efektywności procesu resocjalizacji młodzieży przebywającej w polskich zakładach dla nieletnich. Za istotny predyktor tej efektywności uznano poziom nadziei na osiągnięcie sukcesów w życiu. Nadzieja rozumiana jest tutaj jako jedna z ważnych kompetencji społecznych. W związku z tym, opierając się na metodzie sondażu diagnostycznego, w okresie od października do listopada 2021 r., wykorzystując „Kwestionariusz Nadziei na Sukces” Charlesa Richarda Snydera w polskiej adaptacji Marioli Łaguny, Jerzego Trzebińskiego i Mariusza Zięby (2005) przeprowadzono badania mające na celu ustalenie poziomu nadziei charakteryzującego wspomnianą młodzież. Kwestionariusz został rozdysponowany pocztą do wszystkich zakładów dla nieletnich w Polsce. Spośród zwróconych kwestionariuszy 278 zostało zakwalifikowanych do dalszych analiz. Uzyskane wyniki badań wskazują na wysoki poziom optymizmu młodzieży w zakresie posiadanych przez nią kompetencji do radzenia sobie z trudnościami życiowymi, a co za tym idzie wysoki poziom nadziei na osiągnięcie sukcesu. Pozwoliły też na sformułowanie metodycznych rekomendacji. The article addresses the factors influencing the effectiveness of the rehabilitation process for youth in Polish juvenile detention centers. A significant predictor of this effectiveness is considered to be the level of hope for achieving success in life. Here, hope is understood as one of the important social competencies. Therefore, based on the diagnostic survey method, from October to November 2021, a study was conducted to determine the level of hope characterizing the mentioned youth, using the Hope for Success Questionnaire by Charles R. Snyder, adapted to Polish by Mariola Łaguna, Jerzy Trzebiński, and Mariusz Zięba. The questionnaire was distributed by mail to all juvenile detention centers in Poland. Out of the returned questionnaires, 278 were qualified for further analysis. The results indicate a high level of optimism among the youth regarding their competencies to cope with life's difficulties, and consequently, a high level of hope for achieving success. These results also form the basis for formulating methodological recommendations.
Prawa autorskie (c) 2024 Przemysław Frąckowiak , Michał Nowak https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Struggles over the borders of international protection: A socio-legal analysis of climate-induced migration in Italy
The paper explores the multifaceted nature of borders, drawing on Sandro Mezzadra and Brett Neilson’s (2013) concept of a border as both a demarcation line between States and an instrument for governing global space. Borders, including legal ones, are simultaneously sites of control and resistance, as articulated by Bell Hooks (1991). The paper delves into border struggles within the international protection system, especially concerning environmentally driven migration. Climate change disrupts established migration control policies and protection frameworks, challenging legal spaces to reconcile human rights protection with migration control. By analysing documents related to residence permits issued for environmentally induced migration, this study aims to uncover the nuances of these border struggles through semantic analysis. In addition, this research situates itself within Sousa Santos’ theoretical framework, “human rights theories” (2015). It examines how Italian jurisprudence responds to climate-induced migration, particularly focussing on the interpretation of humanitarian protection for those displaced by environmental factors. Despite judicial recognition of climate migration, legislative changes in 2018 eliminated humanitarian permits, limiting avenues for protection. The study advocates for reimagining legal frameworks to address emerging challenges, highlighting the pivotal role of human rights in shaping migration governance and advocating for a comprehensive approach that prioritises social justice. Przedmiotem artykułu jest badanie wieloaspektowej natury granic w oparciu o koncepcję granic Sandro Mezzadry i Bretta Neilsona (2013) jako zarówno linii demarkacyjnej między państwami, jak i instrumentu zarządzania globalną przestrzenią. Granice, w tym granice prawne, są jednocześnie miejscami kontroli i oporu, jak określiła to Bell Hooks (1991). Artykuł poświęcony jest zmaganiom granicznym w ramach systemu ochrony międzynarodowej, zwłaszcza w odniesieniu do migracji klimatycznych. Zmiany klimatu zakłócają ustalone polityki kontroli migracji i ramy ochrony, stanowiąc wyzwanie dla przestrzeni prawnych służących pogodzeniu ochrony praw człowieka z kontrolą migracji. Niniejsze badanie ma na celu odkrycie niuansów zmagań granicznych przy wykorzystaniu analizy semantycznej dokumentów związanych z zezwoleniami na pobyt wydanymi w związku z migracją spowodowaną środowiskiem. Ponadto badanie to sytuuje się w obrębie rozważań teoretycznych Sousy Santosa (2015) odnośnie do „teorii praw człowieka”. Dotyczy ono sposobu, w jaki włoskie orzecznictwo reaguje na migrację spowodowaną klimatem, a w szczególności koncentruje się na interpretacji ochrony humanitarnej osób przesiedlonych z powodu czynników środowiskowych. Pomimo sądowego uznania migracji klimatycznej, zmiany legislacyjne w 2018 r. wyeliminowały zezwolenia humanitarne, co ograniczyło możliwości ochrony. W badaniu opowiedziano się za zmianą ram prawnych w celu sprostania pojawiającym się wyzwaniom, a także podkreślono kluczową rolę praw człowieka w kształtowaniu zarządzania migracją i wskazano argumenty za kompleksowym podejściem do migracji.
Prawa autorskie (c) 2024 Michela Trinchese https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Behind the desk: Examining the decision-making and legitimation practices of immigration officials in return procedures in Belgium
Scholars have highlighted the crucial role that immigration officials play as “street-level bureaucrats” in the implementation of restrictive immigration policies. This study describes the working and decision-making practices of immigration officials in return procedures in Belgium, based on observations, expert interviews, and an analysis of case law. We demonstrate that their work primarily involves desk work and writing justifications in their decisions. Their decision-making is characterized by a heavy sense of pragmatism and standardization, primarily focusing on “what holds up in administrative court.” In return procedures, Belgian immigration officials therefore experience little need for legitimation work: from their perspective, legitimation primarily entails meeting administrative burdens of proof. Our analysis indicates that this distanced administrative system disadvantages the affected migrants, especially considering that the appellate body evaluates procedural aspects of the decision-making rather than conducting in-depth case (re-)evaluations. Uczeni podkreślają kluczową rolę odgrywaną przez urzędników imigracyjnych jako „biurokratów pierwszego kontaktu” we wdrażaniu restrykcyjnej polityki imigracyjnej. W niniejszym artykule, na podstawie obserwacji, wywiadów z ekspertami i analizy orzecznictwa, opisaliśmy pracę urzędników imigracyjnych w procedurach powrotowych w Belgii i ich praktyki podejmowania decyzji. Pokazujemy, że praca urzędników polega przede wszystkim na pracy przy biurku i pisaniu uzasadnień decyzji. Proces decyzyjny charakteryzuje się w dużym stopniu nastawieniem na pragmatyzm i standaryzację oraz koncentruje się przede wszystkim na tym, „co utrzyma się w sądzie administracyjnym”. W związku z tym w procedurach powrotowych belgijscy urzędnicy imigracyjni nie skupiają się na uzasadnianiu: z ich punktu widzenia uzasadnienie polega głównie na spełnieniu administracyjnych wymogów dowodowych. Z przeprowadzonej przez nas analizy wynika, że ten zdystansowany system administracyjny jest niekorzystny dla migrantów, których dotyczą te decyzje, zwłaszcza w świetle faktu, że organ odwoławczy ocenia proceduralne aspekty procesu decyzyjnego i nie przeprowadza pogłębionej (ponownej) oceny sprawy.
Prawa autorskie (c) 2024 Laure Deschuyteneer, Lars Breuls https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Military violent crime in the Ukrainian criminal law system: Analysis, gaps, and prospects
There is a significant gap in the academic literature on military violent crime due to the fact that the delimitation and categorization of military violent crimes has not yet been carried out. The article focuses on the problem of military violent crime in Ukraine in the context of martial law and determines the differences in the classification and regulation of such crimes in accordance with domestic and international legislation. The aim of the article is to analyze the dynamics of military violent crime in Ukraine during martial law. Moreover, gaps in the classification of such crimes are identified, while their characteristics are compared in accordance with the Criminal Code of Ukraine and international criminal law. Apart from that, various types of violence in the military enshrined in the Criminal Code of Ukraine are investigated and court sentences on such cases are analyzed. The article covers the period from the beginning of Russia’s military aggression in 2014 to the full-scale invasion in 2022, revealing trends and gaps in criminal legislation. Finally, suggestions to amend the legislation on military violent crime are presented in order to improve the legal situation in the country. W literaturze naukowej występuje znacząca luka dotycząca przestępstw wojskowych z użyciem przemocy. Powodem jest fakt, że delimitacja przestępstw wojskowych z użyciem przemocy i ich klasyfikacja do określonych kategorii nie zostały jeszcze przeprowadzone. Artykuł koncentruje się na problemie brutalnych przestępstw wojskowych w Ukrainie w kontekście stanu wojennego i określa rożnice w klasyfikacji i regulacji takich przestępstw zgodnie z ustawodawstwem krajowym i międzynarodowym. Celem artykułu jest analiza dynamiki wojskowych przestępstw z użyciem przemocy w Ukrainie w okresie stanu wojennego. Ponadto przedstawia on zidentyfikowane luki odnośnie do klasyfikacji takich przestępstw, a także porownanie ich cech w kodeksie karnym Ukrainy i międzynarodowym prawie karnym. Poza tym artykuł przedstawia badanie rożnych rodzajow przemocy w wojsku zapisanych w kodeksie karnym Ukrainy i analizę wyrokow sądowych w takich sprawach. Artykuł obejmuje analizę tych zagadnień w okresie od początku agresji wojskowej Rosji w 2014 r. do pełnej inwazji w 2022 r. oraz ujawnia trendy i luki w ustawodawstwie karnym. Na koniec przedstawia sugestie dotyczące zmiany przepisow dotyczących przestępstw wojskowych z użyciem przemocy, ukierunkowane na poprawę sytuacji prawnej w kraju.
Prawa autorskie (c) 2024 Ganna Sobko, Valerii Molotai, Andrii Lyseiuk, Oleksii Kryzhanovskyi, Tetiana Nikolaienko https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
„The Sámi Exceptionalism”? Saamowie jako osadzeni w norweskich więzieniach: etnos a polityka penitencjarna
Saamowie są jedną z trzech rdzennych grup etnicznych w Skandynawii, a ponad połowa ludności Sámi mieszka w Norwegii. Szczególny status Saamów w tym kraju wynika z uwarunkowań historycznych, a zwłaszcza z rdzennego charakteru tej grupy; te względy zdeterminowały rozwiązania prawne, przyjęte przez władze norweskie. Uwagę zwracają zwłaszcza prawa nadane Saamom w Sameloven – ustawie z 1987 roku, która wprowadza wyjątkowe uprawnienia w zakresie możliwości posługiwania się językiem saamskim także w obszarze więziennictwa. Celem niniejszego artykułu jest zaprezentowanie praw Saamów jako osadzonych w norweskich zakładach karnych z trzech perspektyw: teoretycznej, prezentującej najważniejsze rozwiązania legislacyjne w tym obszarze, praktycznej – wskazującej na naruszenia praw saamskich więźniów i podejmowane przez Norwegię próby usunięcia tych naruszeń oraz aksjologicznej – wyjaśniającej rodowód i filozofię szczególnego traktowania saamskich osadzonych (ale i szerzej – Sámi People) w Norwegii. The Sámi are one of the three indigenous ethnic groups in Scandinavia, and more than half of the Sámi population lives in Norway. The special status of the Sámi in this country, and thus the legal solutions adopted by the Norwegian authorities, is a result of historical conditions, particularly the indigenous nature of this group. Particularly noteworthy are the rights granted to the Sámi in Sameloven – a law from 1987 that introduces the exceptional right of the Sámi to use their language while serving sentences in prison. The aim of this article is to present the rights of the Sami people as they are situated within Norwegian correctional facilities from three perspectives: theoretical, showcasing the key relevant legislative solutions; practical, pointing out violations of the rights of Sámi prisoners and Norway’s attempts to address these violations; and axiological, explaining the origin and philosophy of the special treatment of Sámi inmates in Norway (and, more broadly, of the Sámi People).
Prawa autorskie (c) 2023 Katarzyna Witkowska-Rozpara https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Convergent and divergence pathways: Electronic monitoring (EM) in England and Wales and Poland
Electronic monitoring (EM) is a fixture in most criminal justice systems in Europe and around the world, but there is limited research on how EM operates in Eastern European states. Previous comparative research identified two distinct approaches to how EM is used and operated but Eastern Europe was not included in the analysis (Hucklesby, Beyens, Boone 2021). This paper addresses this knowledge gap by examining the use of EM in Poland and comparing it with England and Wales, thereby identifying similarities and differences in their approaches. The two jurisdictions are good comparators because the Polish system was originally modelled on England and Wales, they were both early adopters of EM in their respective parts of Europe, they share common problems of high prison populations and overcrowded prisons and they use EM extensively. The paper explores whether Poland has a distinct approach to EM implementation which differs from the British or Western European approaches and whether there might be a distinctive Eastern European model of EM. It argues that whilst the Polish approach to EM has evolved away from the British approach to share many of the features of the Western European model, it is sufficiently distinctive to suggest the existence of a third model or approach. Consequently, it raises questions about whether there is an Eastern European model or whether Poland’s approach is unique. The paper concludes by examining enduring questions about whether the approach of England and Wales or Poland have more effectively managed prison populations. It suggests that EM’s impact on prison populations has been marginal at best in both jurisdictions, putting ethical issues about its use into sharper focus. Monitoring elektroniczny (ME) jest elementem większości systemów sprawiedliwości karnej w Europie i na całym świecie, ale liczba badań na temat funkcjonowania ME w państwach Europy Wschodniej jest ograniczona. Wcześniejsze badania porównawcze zidentyfikowały dwa różne podejścia do korzystania z ME i jego funkcjonowania, model brytyjski i europejski (Huck­lesby, Beyens, Boone 2021), ale Europa Wschodnia nie została uwzględniona w analizie. Niniejszy artykuł ma na celu wypełnienie tej luki poprzez zbadanie wykorzystania ME w Polsce i porównanie go z Anglią i Walią, w celu zidentyfikowania podobieństw i różnic. Obie jurysdykcje są dobrymi obiektami porównań, ponieważ system polski pierwotnie wzorowano na modelu Anglii i Walii, oba kraje wcześnie wprowadziły ME w regionach Europy, mają wspólne problemy z dużą liczbą więźniów i przepełnionymi więzieniami oraz są aktywnymi użytkownikami ME. W artykule staramy się ustalić, czy Polska bardziej przypomina podejście do ME brytyjskie, czy europejskie oraz czy może istnieć odrębne podejście wschodnioeuropejskie. W artykule stwierdzamy, że chociaż podejście Polski do ME ewoluowało, oddalając się od modelu brytyjskiego w kierunku modelu europejskiego, to jest wystarczająco charakterystyczne, aby sugerować występowanie więcej niż jednego modelu w Europie. W związku z tym w artykule rozważamy, czy wcześniej zidentyfikowany model europejski ME to właściwie model zachodnioeuropejski, co rodzi pytania, czy istnieje także model wschodnioeuropejski, czy też podejście Polski jest unikalne. Artykuł kończy się analizą zawsze aktualnych pytań dotyczą­cych tego, czy podejście Anglii i Walii oraz Polski pozwalało na bardziej efektywne zarządzanie liczbą więźniów. Sugerujemy, że wpływ ME na liczbę więźniów był co najwyżej marginalny w obu jurysdykcjach, co powoduje skupienie się na kwestiach etycznych związanych z jego wykorzystaniem.
kara z warunkowym zawieszeniem wykonania
Prawa autorskie (c) 2023 CC-BY https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
On 22 March 2016 Belgium suffered a severe terrorist attack on its national airport, in Zaventem, close to Brussels, and the Maelbeek metro station. Thirty-two people were killed that day. Another 340 victims, some of whom suffered particularly serious injuries, will carry the scars for the rest of their lives. Such terrorist attacks, in the heart of Europe, pose an enormous challenge, one that goes beyond the role of the police and the judiciary or questions about the design and security of open or semi-open spaces, such as markets, metro stations, concert halls, nightclubs or airports. In addition to prevention and criminal investigation, there is also the question of the appropriate response when the perpetrators or their accomplices are caught. What is an appropriate punishment in such a context, for such awful offences? How long do we need to punish? And for what purpose do we punish? In this article we offer some reflections on these questions. We argue that the question of how to respond to crime – crimes of all kinds – should not be narrowed down to how we can impose “deserved” pain or how we can reach the goals of punishment more effectively; no, we should rather broaden it to the question of how we can strengthen and affirm our values and ideals through our response. “In figuring the equations of punishment … we cannot hold the punisher constant”, as James Whitman (2003) wrote in “Harsh Justice”. Punishment is not just about the defendants in the dock: it concerns us all, it affects us all. 22 marca 2016 roku Belgia doświadczyła poważnego ataku terrorystycznego na swoim krajowym lotnisku w Zaventem, niedaleko Brukseli, oraz na stacji metra Maelbeek. Tego dnia zginęły 32 osoby. 340 inne osoby poszkodowane, z których część odniosła szczególnie poważne obrażenia, noszą w sobie te doświadczenia przez całe życie. Takie ataki terrorystyczne, w sercu Europy, stawiają ogromne wyzwanie – wyzwanie, które wykracza poza kompetencje policji i wymiaru sprawiedliwości. Prowadzą też do pytania o projektowanie i zabezpieczanie otwartych lub półotwartych przestrzeni, takich jak targowiska, stacje metra, sale koncertowe, kluby nocne czy lotniska. Oprócz prewencji i postępowania karnego pojawia się również pytanie o właściwą reakcję, gdy sprawcy lub współsprawcy zostaną zatrzymani. Jaką karę uznać za odpowiednią w takim kontekście, dla tak straszliwych przestępstw? Jak długo musimy karać? I w jakim celu karzemy? W tym artykule przedstawimy refleksje na ten temat. Twierdzimy, że pytanie o to, jak odpowiedzieć na przestępstwo – przestępstwa wszelkiego rodzaju – nie powinno być zawężane do tego, jak możemy zadać „zasłużone” cierpienie lub jak skuteczniej osiągnąć cele kary. Przeciwnie, raczej powinniśmy poszerzyć je o pytanie, jak możemy wzmocnić i potwierdzić nasze wartości i ideały poprzez naszą reakcję. „Przy wymierzaniu kary (...) nie możemy trzymać kary stałej” – napisał Jim Whitman (2003) w „Harsh Justice”. Kara nie dotyczy tylko sprawców na ławie oskarżonych – dotyczy nas wszystkich, wpływa na nas wszystkich, jako Europejczyków.
Prawa autorskie (c) 2023 Tom Daems https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
In search of the future of penology. Can we escape from the fatalistic vision of criminal law?
Penology, like the criminal law to which it essentially refers, is seen as a science in crisis. This crisis is related to the unclear conceptual and problematic scope to which it is intended to refer. In this text, the author presents a proposal for the broadest deployment of penology and juxtaposes it with contrology, a science that also includes methods of influence and control over human behaviour other than criminal. The author notes that it is impossible to predict the development of penology without reference to three factors that determine the development of almost all modern fields of knowledge: technological progress, medicalisation and economisation. It seems a sad anachronism to think about punishment as the basic response to crime in future. Instead, we should be aiming to develop methods to help people avoid situations in which their behaviour must be corrected through suffering. Penologia postrzegana jest, podobnie jak prawo karne, do którego się zasadniczo odnosi, jako nauka w kryzysie. Kryzys ten związany jest z niejasnym zakresem pojęciowo-problemowym, do którego ma się ona odnosić. Autor w niniejszym tekście prezentuje propozycję najszerszego rozumienia penologii i zestawia ją z kontrologią, nauką która obejmować ma również metody oddziaływania i kontroli ludz­kich zachowań inne niż penalne. Autor zauważa, że predykcja rozwoju penologii nie jest możliwa bez odniesienia się do trzech czynników determinujących rozwój niemal wszystkich współczesnych dziedzin wiedzy. Chodzi o postęp technologiczny, medykalizację oraz ekonomizację. Wydaje się, że myślenie o karaniu i o karze jako podstawowej reakcji na przestępstwo w odniesieniu do przyszłości jest smutnym anachronizmem. Winniśmy zmierzać raczej do opracowania metod pomocy ludziom w unikaniu sytuacji, w których trzeba będzie korygować ich zachowania za pomocą cierpienia.
Prawa autorskie (c) 2023 Wojciech Zalewski https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Penal exceptionalism in countries of Central Europe. Why is the region different?
The countries of Central Europe have for many years occupied a leading position in Europe when it comes to the level of incarceration. This begs the question of what lies behind this state of affairs. It may be connected with the history of the region, being under authoritarian rule for years. Another factor may be the penal populism that is present everywhere in the world, but has specific features in this region. One version of such explanations is the concept of “penal nationalism”. The research also indicates a relationship between social policy and egalitarianism, among other factors, and the size of the prison population. This raises the question of the extent to which the concepts relativizing punitiveness to categories of political economy apply to the region. Finally, there are other explanations that point to some prosaic factors of a “technical” nature that may have an undesirable influence on punitiveness. None of these concepts fully explain the unique situation of the region as a whole. However, they can be a starting point for building a more integrated concept. Państwa Europy Środkowej od lat zajmują czołową pozycję w Europie, jeśli chodzi o wy­sokość współczynników prizonizacji. Rodzi to pytania o przyczyny takiego stanu rzeczy. Mogą one leżeć w historii regionu pozostającego przez lata pod rządami autorytarnymi. Innym czynnikiem może być populizm penalny obecny wszędzie na świecie, ale w regionie mający specyficzne cechy. Wersją takich wyjaśnień jest koncepcja „penalnego nacjonalizmu”. Wyniki badań wskazują także na zależność m.in. pomiędzy polityką socjalną i egalitaryzmem a rozmiarami populacji więziennej. Powstaje pytanie, na ile do regionu odnoszą się koncepcje relatywizujące punitywność do kategorii z zakresu ekonomii politycznej. Wreszcie wymienić można wyjaśnienia autorów wskazujących na pewne prozaiczne czynniki „technicznej” natury mogące wywierać poniekąd niechciany wpływ na punitywność. Żadna z tych koncepcji nie wyjaśnia do końca specyfiki regionu. Mogą jednak stanowić punkt wyjścia do budowania koncepcji o bardziej zintegrowanym charakterze.
One of the main concerns of the 1975 Austrian criminal law reform was to largely avoid the execution of short prison sentences. Due to their predominant disadvantages, they were to be replaced with fines wherever possible, and the execution of short custodial sentences was to be suspended as a subsidiary measure. Under Section 37 of the Austrian Criminal Code, a short custodial sentence for an offence that carries a maximum term of imprisonment of ten years is to be replaced by a monetary penalty if the court deems it justifiable for preventive reasons. Jednym z głównych celów austriackiej reformy prawa karnego z 1975 roku i późniejszego rozwoju prawa sankcji było w dużej mierze uniknięcie wykonywania krótkoterminowych kar pozbawienia wolności. Ze względu na ich przeważające wady, w miarę możliwości miały być one zastępowane grzywnami, a wykonanie krótkich kar pozbawienia wolności miało zostać zawieszone jako środek pomocniczy. Zgodnie z paragrafem 37 austriackiego kodeksu karnego, krótkoterminowa kara pozbawienia wolności za popełnienie przestępstwa zagrożonego karą pozbawienia wolności do lat dziesięciu, ma zostać zastąpiona karą pieniężną, jeżeli sąd uzna to za uzasadnione względami prewencyjnymi.
Prawa autorskie (c) 2024 Kathrin Stiebellehner https://creativecommons.org/licenses/by/4.0